Czym byłaby Polska bez Śląska ?! (O wspaniałych uroczystościach w Legnicy ku czci ofiar OUN-UPA)
Były marszałek sejmu Marek Jurek opowiada czytelnikom www.wolgal.pl o warunkach stworzonych w II RP dla rozwoju życia ukraińskiego
Kompromitacja Pawła Smoleńskiego
Krzesimir Dębski w wywiadzie 
„Śledztwo” Pawła Smoleńskiego
Bandera romantyczny jak Lenin
Związek Ukraińców w Polsce o 
Jedynie konsekwentne działanie jest w stanie coś zmienić - z Ks. Tadeuszem Isakowiczem-Zaleskim rozmawia Aleksander Szycht
Takie zbrodnie dokonywane przez UPA to fakt historyczny
„Żelazna kurtyna milczenia” na Zachodzie powoli pęka
Kresowe zgromadzenie weteranów polskiego podziemia i ofiar działań OUN-UPA w Parlamencie RP.
Czy bieszczadzkie sotnie UPA inaczej traktowały jeńców i cywilów?
Nowe tomy kontrowersyjnie traktowanej serii Polska – Ukraina; Trudne Pytania czyli IPN przejmuje stery.
O kłopotach Lwowa pod zarządem nacjonalistów ukraińskich.
Walka o prawdę 
Dlaczego wyrażenia „Ukraińcy mordowali Polaków, czy ukraińskie rzezie”, są szkodliwe dla stosunków polsko-ukraińskich?
Wicemarszałek Sejmu Jarosław Kalinowski, dla potrzeb naszej witryny zgodził się udzielić wywiadu.
Zygmunt Rumel młody poeta z Pokolenia Kolumbów, nie dożył nawet wybuchu Powstania Warszawskiego, jak Krzysztof Kamil Baczyński czy Tadeusz Gajcy. Zginął okrutnie zamordowany...
Mowa jest srebrem a milczenie złotem, czyli z życia Gazety Wyborczej
Poglądy Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej na aktualny stan stosunków polsko-ukraińskich.
Odnosimy się, do znanego twierdzenia, że „ Polacy w odniesieniu do Wołynia nie są bez winy ”
Popularyzowanie zbrodniczych organizacji Restauracja ku chwale zbrodniarzy....
„Tragiczne wydarzenia za Bugiem i Sanem z przed ponad sześćdziesieciu laty” – nowa ksiazka na rynku
Czy OUN-UPA walczyła o wolność i niezależność Ukraińców?
Czym jest nasza witryna?
Strona, którą Państwo oglądacie powstała z inicjatywy Światowego Związku Żołnierzy Armii Krajowej, przy wsparciu Fundacji Polskiego Państwa Podziemnego. Dotyka ona niezwykle czułego fragmentu relacji międzynarodowych, jakim są stosunki polsko-ukraińskie. Spraw negatywnych, które są tu poruszane, nie sposób rozwiązać jednak inaczej. Nie da się, bowiem usunąć chorych tkanek narządów wewnętrznych polsko-ukraińskiego pacjenta, bez dotykania go i dokonywania czynności, które są doraźnie dla niego nieprzyjemne. W efekcie jednak zapobiegamy czemuś, naszym zdaniem znacznie gorszemu. Mamy świadomość, że ów symboliczny pacjent pozornie na zewnątrz wygląda zdrowo. Nie chcemy jednak by poważna choroba stała się zaawansowana na tyle, by była zauważalna dla każdego. Temu pragniemy zapobiec. Jednak nie rościmy sobie prawa do bycia lekarzem. Nie mamy takich sił i środków. To zadanie należy do naszych elit rządzących.
Większość z czytających ten tekst wie już zapewne, że chodzi tu o ludobójstwo dokonane przez Ukraińską Powstańczą Armię, na terenie Wołynia czy Galicji Wschodniej, jak również ostatnie akordy zbrodnii, z tej strony Bugu i Sanu. W istocie jest to główny punkt naszych zainteresowań oraz rozważań.
Naszym celem bieżącym jest zlikwidowanie przeszkody, jaka tkwi między Polakami i Ukraińcami. Jej istnienie jest faktem, pomimo licznych deklaracji i gestów przyjaźni głów obu państw, wspólnej organizacji mistrzostw czy rozwijających się wspólnych interesów. Jeśli przeszkoda nie zostanie usunięta, bezsprzecznie relacje między naszymi krajami nie będą się dalej poprawiać, ale odwrotnie, następować będzie ich pogorszenie. Sprawa będzie, bowiem wracać, wyciągana przez tych, którzy nie mają dobrych intencji.
Temat bezbronnych ofiar rzezi polskiej ludności dokonanej przez nacjonalistów ukraińskich jest, nie tylko w Polsce przemilczany lub zniekształcany, tak przez organa władzy jak i przez media. Także elity intelektualne nie zabierają w tej sprawie głosu, co jest niezwykłe, ponieważ zbrodnia została już dokładnie zbadana przez historyków z obu stron i nie można jej poddawać w wątpliwość.
Jednak po obu stronach Bugu i Sanu - ci, którzy powinni z tych prac korzystać – milczą. Osiągnięcie na drodze do porozumienia - efekt wspólnej pracy historyków, zostało przez elity obu państw zignorowane. Władze polskie zdobywają się, co pewien czas na potępienie akcji wysiedleń w ramach „Operacji Wisła", będących pośrednim efektem rzezi. Strona ukraińska nie ma natomiast zamiaru potępić tej zbrodni, jak i tym bardziej zbrodniarzy. Wręcz przeciwnie stawia im liczne pomniki i upamiętnienia, nie troszcząc się w ogóle o relacje z Polską.
Nie można się temu dziwić, gdy Polska nie zgłasza żadnych żądań, czy pretensji, mimo że posiada wszelkie atuty w świetle obiektywnej, ujawnionej przez historyków prawdy.
Ponieważ w Polsce nie ma ośrodka, czy instytucji, która by się zajmowała rozgłaszaniem prawdy o zbrodni, uznaliśmy za konieczne zająć się tą sprawą. Wobec niechęci mediów do zajmowania się tymi sprawami, postanowiliśmy skorzystać ze współczesnych udogodnień techniczno medialnych, bez obawy, że ktoś nam będzie w tym przeszkadzał. Wykażemy Polakom i Ukraińcom, którzy do dziś nie mają pewności czy nie wystąpiła „symetria zbrodni”, że jej nie było. Równocześnie naszym zadaniem jest uświadomienie władzom, że odejście od praktykowanej przez nie taktyki milczenia - to konieczność. Będziemy, starali się im tłumaczyć, że potrzebne jest tylko potępienie zbrodni i zbrodniarzy przez Ukrainę - nic więcej.